Αυτή η παγκόσμια κρίση με όλη τη φρίκη και την οδύνη της είναι – σε τελική ανάλυση – αποτέλεσμα της επιτυχούς εξελικτικής διαδικασίας. Είμαστε έτοιμοι ν’ αναγνωρίσουμε ότι όταν ο κύκλος της ζωής ενός ατόμου έχει συμπληρωθεί κι έχει μάθει τα μαθήματα που είχε την πρόθεση να του διδάξει η εμπειρία μιας ιδιαίτερης ζωής, το φυσικό του σώμα και οι εσώτερες μορφικές όψεις (που συνιστούν το άθροισμα της έκφρασης της προσωπικότητάς του) θ’ αρχίσουν να παρακμάζουν· οι καταστροφικοί πράκτορες μέσα στην ίδια τη μορφή θα ενεργοποιηθούν και τελικά θα επέλθει ο θάνατος, οδηγώντας στην απελευθέρωση της ενοικούσας ζωής για να δομηθεί μια νέα και καλύτερη μορφή. Αυτό το αποδεχόμαστε αναγκαστικά τυφλά ή με νοημοσύνη, θεωρώντας το σαν μια φυσική κι αναπόδραστη διαδικασία, αλλά κανονική κι αναπόφευκτη. Τείνουμε ωστόσο να λησμονούμε πως ό,τι αληθεύει για το άτομο αληθεύει και για την ανθρωπότητα. Oι κύκλοι του πολιτισμού σαν κι αυτόν που αποκαλούμε σύγχρονο πολιτισμό είναι ανάλογοι με μια ιδιαίτερη, ατομική, ανθρώπινη ενσάρκωση με την έναρξή της, την πρόοδο και ανάπτυξή της, τη χρήσιμη ωριμότητά της και την επακόλουθη παρακμή της και τον προκύπτοντα θάνατο ή τη διαφυγή από τη μορφή………
…….Σήμερα παρακολουθούμε το θάνατο ενός πολιτισμού ή τον κύκλο της ενσάρκωσης της ανθρωπότητας. Σε όλα τα πεδία της ανθρώπινης έκφρασης έχει εδραιωθεί η αποκρυστάλλωση κι ο εκφυλισμός. Τα ξεπερασμένα θρησκευτικά δόγματα και το άδραγμα της θεολογίας και των ορθόδοξων εκκλησιών δεν αρκούν πια να κρατήσουν υποταγμένη τη δυναμική, εσώτερη, πνευματική ζωή· η ανθρωπότητα είναι βαθιά πνευματική κι ενδόμυχα θρησκευόμενη, αλλά χρειάζεται σήμερα μια νέα μορφή που θα ντύσει τις αρχαίες αλήθειες. Oι παλιές πολιτικές σχολές θεωρούνται ανεπαρκείς και οι νέες ιδεολογίες μαρτυρούν τη δύναμη της ζωής που ζητά επαρκέστερη έκφραση· τα εκπαιδευτικά συστήματα, έχοντας υπηρετήσει το σκοπό τους, αναγνωρίζονται γοργά σαν ανεπαρκή να ικανοποιήσουν την ανάγκη της απαιτητικής ζωής της φυλής· παντού υπάρχει μια κραυγή για αλλαγή και για εκείνες τις νέες μορφές στη θρησκευτική, πολιτική, εκπαιδευτική και οικονομική ζωή της φυλής, που θα επιτρέψουν μια πιο ελεύθερη και καλύτερη πνευματική έκφραση. Μια τέτοια αλλαγή έρχεται γοργά και θεωρείται από κάποιους σαν θάνατος – φρικτός και που πρέπει να αποφευχθεί αν είναι δυνατό. Είναι πράγματι θάνατος, αλλά είναι ευεργετικός και αναγκαίος. Αυτή η αντίληψη της αποχώρησης του πολιτισμού δίνει έδαφος στην επαναλαμβανόμενη και προοιωνίζουσα κραυγή, “Είναι ο θάνατος του πολιτισμού· δεν πρέπει να συμβεί”· “Είναι το τέλος της τάξης και η παλιά τάξη πρέπει να σωθεί”· “Είναι η καταστροφή των παλιών και αγαπημένων αξιών και δεν πρέπει να επιτραπεί”.
Είναι πράγματι αλήθεια ότι η ανθρωπότητα επιφέρει την αναγκαία αυτή αλλαγή με περιττούς, σκληρούς κι επώδυνους τρόπους, όπως ακριβώς είναι αλήθεια σήμερα ότι τα ανθρώπινα όντα με την εσφαλμένη σκέψη, τις ανόητες συνήθειες της φυσικής διαβίωσης και τις ανεπιθύμητες συναισθηματικές στάσεις κατασταλάζουν μια τελική, φυσική κατάρρευση και τελικά το θάνατο. Ωστόσο για την πρόοδο της ψυχής του ατόμου και της ψυχής της ανθρωπότητας ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, καλός και αναγκαίος· είναι επίσης μια πρακτική με την οποία είμαστε όλοι εξοικειωμένοι από την εμπειρία μας ή την παρατήρηση στους άλλους. Αλλά χρειάζεται να θυμόμαστε ότι ο χειρότερος θάνατος από όλους (όσον αφορά την ανθρωπότητα) θα ήταν αν η μορφή ενός πολιτισμού ή μια σωματική μορφή παρέμενε στατική κι αιώνια· αν η παλιά τάξη δεν άλλαζε ποτέ και οι παλιές αξίες δε μετουσιώνονταν σε ανώτερες και καλύτερες, αυτό θα ήταν πράγματι όλεθρος.
Απόσπασμα απο το βιβλίο της Αλίκης Μπέυλυ “Η Εξωτερίκευση της Ιεραρχίας”
